86/03/12
در مورد شهيد همت: روز12 فروردين 1334 ه.ش در شهرضا در خانواده اي مستضعف و متدين بدنيا آمد. او در رحم مادر بود كه پدر و مادرش عازم كربلاي معلّي و زيارت قبرسالارشهيدان و ديگر شهداي آن ديار شدند و مادر با تنفس شميم روحبخش كربلا، عطر عاشورايي را به اين امانت الهي دميد.
محمد ابراهيم درسايه محبّت هاي پدر ومادر پاكدامن، وارسته و مهربانش دوران كودكي را پشتسر گذاشت و بعد وارد مدرسه شد. در دوران تحصيلش از هوش واستعداد فوقالعادهاي برخوردار بود و با موفقيت تمام دوران دبستان و دبيرستان را پشت سر گذاشت.
هنگام فراغت از تحصيل بويژه در تعطيلات تابستاني با كار وتلاش فراوان مخارج شخصي خود را براي تحصيل بدست ميآورد و از اين راه به خانواده زحمتكش خود كمك قابل توجه اي ميكرد. او با شور ونشاط و مهر و محبت و صميميتي كه داشت به محيط گرم خانواده صفا و صميميت ديگري ميبخشيد.
پدرش از دوران كودكي او چنين ميگويد: « هنگامي كه خسته از كار روزانه به خانه برميگشتم، ديدن فرزندم تمامي خستگيها و مرارتها را از وجودم پاك ميكرد و اگر شبي او را نميديدم برايم بسيار تلخ و ناگوار بود. »
اشتياق محمد ابراهيم به قرآن و فراگيري آن باعث ميشد كه از مادرش با اصرار بخواهد كه به او قرآن ياد بدهد و او را در حفظ سوره ها كمك كند. اين علاقه تا حدي بود كه از آغاز رفتن به دبيرستان توانست قرائت كتاب آسماني قرآن را كاملاً فرا گيرد و برخي از سورهه اي كوچك را نيز حفظ كند.
ادامه مطلب
لینک نوشته | نوشته شده در ساعت 9:1 بعد از ظهر توسط : گمنام
يك بار ديگر سلام دوكوهه. قطارها ديگر در كنار دوكوهه نمی ايستند و بسيجی ها از آن بيرون نمی ريزند. اما شهدا انسی دارند با دوكوهه كه مپرس. با ذره ذره خاكش، با ديوارهايش، با ساختمانهايش. با همه آنچه در چشم ما هيچ می آيد. می گويی نه؟ از حوض روبروی حسينيه حاج همت باز پرس كه همه شهدای دو كوهه با آب آن وضو ساخته اند. من چه بگويم؟! اينها سخنانی نيست كه بتوان گفت. تو خودت بايد دريابي. و اگرنه، ديگر چه جای سخن؟